دیشب موبایلم را گم کردم.

عادت دارم بیرون که می روم موبایلم را می گذارم رو ویبره و توی جیبم. و وقتی در حین رانندگی زنگ می خورد، تا از تو جیب بکشمش بیرون، مامان نصف عمر می شود. دیشب تا خواستم طبق عادت بگذارمش توی جیبم، یاد مامانم افتادم و منصرف شدم. در عوض گذاشتمش روی پا....

وقتی برمی گشتم خانه، یاد موبایلم افتادم. نبود. نبود که نبود. تنها جایی که از ماشین پیاده شده بودم، مقابل شرکت بیمه کوثر بود. احتمالا وقتی پیاده شدم، گوشی افتاده تو خیابان. بلافاصله دور زدم و برگشتم. نبود. نبود که نبود. و من نمی دانم چرا گریه م گرفت. وقتی رسیدم خانه، گریه تبدیل شد به زار زار و بعد هق هق. و امروز به معنای واقعی افسرده ام. موبایل صورتی رنگ سامسونگ j700 من صرفا یک موبایل نبود، یک همراه بود و یک انیس و یک هم راز....

توی تقویمش هزار تا تاریخ تولد save کرده بودم و وقتی به دوستان و اقوام، تولدشان را تبریک می گفتم، همه بابت لطف و مهربانی م!!! تشکر می کردند و کسی نمی دانست این سامسونگ من است که شب تولدشان را یادآوری کرده....

توی memo آن، کلی از لحظه های ناب را ثبت کرده بودم: من الان درست کنار پیت معدن چغارتم... من الان، تو راهروهای دبستان فردوس قدم می زنم، به یاد 18 سال پیش که یک سمیه بی دندان کلاس اولی بودم... دیریست که دلدار پیامی نفرستاد.... دلم 87876767575654564509156 تا گرفته...

کلی sms را save کرده بودم... کلی عکس از ؟ گرفته بودم... شماره های phonebook را گروه بندی کرده بودم: family, teachers, classmates, missed calls list, co workers

چه آهنگ هایی داشتم و چه شب هایی "نرو" مهرنوش را با آن گوش کردم و طبق معمول...

چه آویز بی نظیری برایش خریده بودم و وقتی آویز، صفحه ش را خط انداخت، آویز را بایگانی کردم.

موبایل من برایم هویت داشت. موبایل من فقط یک موبایل نبود. موبایلی که دیگر نیست.

تبصره: امروز رفتم دادگاه. کارهای ردیابی ش را کردم ولی بهم گفتند فقط در صورتی که سیم کارت دایمی روش گذاشته بشه، میشه ردیابی ش کرد. ضمنا فقط به مدت شش ماه از تاریخ تشکیل پرونده ،موضوع پیگیری میشه. تازه خانم دیگه ای هم که همین اتفاق براش افتاده بود گفت سریال سامسونگ را میشه تغییر بدن و این یعنی موبایل خوشگلم پررررررر.

تبصره دو: چه یادداشت مهرماه غمگینی!

تبصره سه: دعا کنید موبایلم پیدا بشود. ولی نه خیلی دیر.

تبصره چهار: میدونم که به قول نازنوش خیلی چس ناله زدم. میدونم میشه همه اون کارها رو با موبایل جدید هم انجام داد ولی به قول دختر بچه های مو فرفری جیغ جیغوی 5 سال و نیمه، من موبایل خودمو میخام.